Vick FoundationTranslation Company-EVS TranslationsEnglish | Deutsch  Bulgarian |  Español |  Français | Italiano

VICK Foundation Award Website


FreeFind

 

 

SZEŚĆ POWIEŚCI NOMINOWANAYCH W KONKURSIE „POWIEŚĆ BUŁGARSKA ROKU“ DO WIELKIEJ NAGRODY „VICK’a“ ZA ROK 2004

 

Dimitar Szumnaliew

„Ferodo" (Ferodo)

Wydawbictwo „Biblioteka 48“ 178 Stron

Ferodo

Wyciągnąłem pewną historyjkę z mojej poprzedniej książki „Zakochane opowiadania“, ponieważ pozostała niedokończona – bohater nie doznał kary, nie wypił czary z trucizną, którą sam napełnił. W tej historii artyści cyganerii opowiadają w zaczarowanej karczmie „Pod lipami“ swoje wspomnienia, a im więcej trunku płynie w ich żyłach, tym więcej szczegółów wychodzi na jaw. Kolejne opowiadania są jakby nakładają się i ozdabiają te wcześniej opowiedziane. Skąd możemy wiedzieć, że donosiciel przekazywał wszystko, nawet rzeczy, które były nieprawdą? My poszkodowani, tą książką wymierzamy mu karę. Oby zostali ukarani wszyscy donosiciele, którzy mieszkają z nami. Ot tak, siedzą sobie w obok nas i piszą swoje śmiercionośne reportaże

Dimitar Szumnaliew

 

O autorze:


Dimitar Szumnaliew urodził się 3 marca 1947 roku w Sofii. Ukończył filologię bułgarską na Uniwersytecie Sofijskim im. Św. Klimenta Ochridzkiego. Specjalizował się na Uniwersytecie w stanie Iowa, USA. Pracował w dziennikach „Narodowa Młodzież“, „Front Ojczyźniany“, w tygodnikach „Front Literacki“, „Kultura Narodowa“. Jest autorem 15 książek, wśród nich powieści „Trzęsawisko Abdowicy“, „Duchy rzeczne“, "Gehenna“. Utwory jego tłumaczono na języki angielski, rosyjski, niemiecki, francuski i inne. Literat Dimitar Szumnaliew znany jest także jako namiętny kolekcjoner i malarz. Jest on redaktorem naczelnym dziennika „Nocny Trud“.

 

 

Iwan Gołew

„Okh, liou/bo/v" (Och, mi/ło/ść)

Dom Wydawniczy „Trud“ 268 Stron

Och, mi/ło/ść

„Zanurzałem się w nią milimetr po milimetrze, jak gdyby nici trzymające ją całą, mogłyby się rozerwać przy najmniejszej gwałtowności. Rozchylała się pode mną z nieuchwytną gotowością róży, by zakwitnąć, podkładając bojaźliwie, cząstkę po cząstce swoje spragnione pieszczotami ciało. Obojgu nam się nie spieszyło nigdzie, Enie – ponieważ w przyrodzie, w której zamieszkiwała, czas stanowił kamienną rzekę, a mi – ponieważ pragnąłem delektować się nieskończenie naszą spóźnioną randką. Wiele lat temu, w gruzach odłamów granitowych ogarnął mnie drapieżny popęd do zniewolenia jej, wstrząśnięcia nią mocą egoistycznej młodości żerującej na złamanych sercach. Nie udało mi się, więc ukarałem ją uciekając. Ale w tej zaczarowanej chwili nie chciało mi się nigdzie uciekać, pragnąłem by nasze przenikanie trwało nieskończenie długo, komórki mojego i jej ciała dążyły do oderwania się jedna po drugiej od brzemienia naszego dotychczasowego dziedzictwa i w szczęśliwym chaosie nowego narodzenia utworzenia wspólnego ucieleśnienia, w którym mieliśmy się w omdleniu rozpuścić.".

Iwan Gołew

 

O autorze:


Iwan Gołew urodził się w 1950 r. w Sofii. Wydał książki zawierające poezję, opowiadania, nowele i powieści, jak również książki dla dzieci. Iwan Gołew jest tłumaczem i autorem sześciu sztuk teatralnych i kilku scenariuszy filmowych. Jest zastępcą redaktora naczelnego czasopisma „Współczesny“. Jest wielbicielem twórczości Christo Bojczewa.

 

 

Kerana Angełowa

„Elada Pinio i vremeto" (Hellada Pinio i czas)

Atelier Wydawnicze "Ab"

 

Hellada Pinio i czas

„Lata ciążyły na niej jak na starym drzewie pigwy. Owoc od dawna zerwany, a gałęzie już nie mają sił do wyprostowania się, drzewo w myślach wciąż dźwigało swój ciężar. Nadszedł mój czas, powiedziała sobie stara Pinio. Pewnego wieczoru w jej piersiach coś pisnęło ze smutkiem i ona wyobraziła sobie jak w klatce jej żeber trzepoce nowo wyklute nagie pisklę. Na pewno to głodne orlę i muszę je wykarmić swoim ciałem. Gdy pomyślała o tym, szybko zauważyła jak czas się przewraca w łonie wieczności, aby znowu stać się czasem teraźniejszym. Najpierw do tego kto mi to uświadomił. Uśmiechnęła się i machnęła ręką. Jej życie do tej pory płynęło w odwrotnym kierunku i pytania nie potrzebowały odpowiedzi".

Kerana Angełowa

 

O autorce:


Kerana Angełowa urodziła się we wsi Brodiłowo, Strandża. Od 1971 r. mieszka w mieście Burgas i twierdzi, że to jedyne miasto nadające się do mieszkania, tworzenia, odczuwania, oddychania – to ostatnie jest życiowo ważną sprawą dla poetów, którzy od urodzenia mają przyspieszony puls. Posiada wykształcenie pedagogiczne, od 1979 roku wykładała w różnych szkołach w Burgas. Pracowała jako dziennikarka i kierownik programowy. Jest autorką zbiorów wierszy: „Lato“, 1982 (wydawnictwo „Georgi Bakałow“), „Podziemna rzeka“, 1988 (wydawnictwo „Georgi Bakałow“), „Bardziej bezbronne mniszki“, 2000 (Wydawnictwo „Ab“), a także nowele: „Zana“, „Papazini“ oraz powieść „Hellada Pinio i czas“.

 

 

Konstantin Iliew

„Porajenieto. Khonika ot kratkoto stoletie" (Klęska. Kronika krótkiego stulecia)

Dom wydawniczy „Janet - 45“, „Pochodnia" 367 Stron

 

Klęska. Kronika krótkiego stulecia

Książka ta ma charakter autobiograficzny. Z wiadomych przyczyn zmieniono prawie wszystkie imiona, jak również opis niektórych drugorzędnych okoliczności. Literatura wspomnieniowa według słów Józefa Brodzkiego to ostatnia twierdza realizmu. To, że ten godny człowiek bez szczególniej sympatii wspomina o tym terminie literackim, nie jest w stanie zmusić mnie do wdania się w niepotrzebne ćwiczenia stylistyczne. Rozumiem realistyczne pisanie jedynie, jako dążenie do pisania prawdy. Pontyjski Piłat pytał się skazanego Jezusa czym jest prawda sle nie usłyszał odpowiedzi z ust Syna Bożego. Pomimo, że nikt nie jest w stanie w sposób przekonujący określić słowami tego pojęcia, nie oznacza to jednak, że nikt nie wie co ono oznacza.

Konstantin Iliew

 

O autorze:


Konstantin Iliew urodził się w 1937 roku. Jest laureatem międzynarodowej nagrody im. Gottfrieda Herdera. Reżyser teatralny Leon Daniel mówi o nim: Konstantin Iliew nie jest sędzią. Powtarzam – dla mnie jest on kronikarzem. Najbliżej mu do Czechowa. Ukończył filologię germańską na Uniwersytecie Sofijskim im. Św. Klimenta Ochridzkiego. Obronił pracę doktorską na Uniwersytecie im. Humbolta w Berlinie. Później był kierownikiem literackim Teatru Dramatycznego w mieście Blagojewgrad, Teatru Dramatycznego „Sofia“ i obecnie – Teatru Narodowego im. Iwana Wazowa w Sofii. Najbardziej znane sztuki teatralne to „Muzyka z Szatrowca“, „Okno“, „Bazylia dla Draginko“, „ Odyseusz jedzie do Itaki“, „Wino wielkanocne“, „Nirwana“. Przetłumaczył sztuki teatralne Georga Buchnera i Bertolda Brechta. Jego utwory wystawiano w Polsce, Rosji , Austrii i Estonii.

 

 

Christo Karastojanow

„Aoutopia : drouguiat pat kam ada" (Autopia: inna droga do piekła)

Dom wydawniczy - "Janet 45" Plowdyw, 2003 r. 272 Strony

Autopia: inna droga do piekła

Wyraz autopia, naturalnie, nie istnieje w słownikach – została wymyślona, bowiem tylko wymyślonym słowem można zatytułować książkę, w której Hermes udaje Filipa Marlow, Apollon kradnie „Monę Lisę“, a następnie gra na gitarze i śpiewa „Bandera Rossa“, amazonki staczają boje na arenie z dżinnami i antypodami, jednym słowem jest to książka, w której wszystko zaczyna się od karabinu Kałasznikowa, zresztą tak zaczyna się i kończy wszystko na tym naszym przeklętym, zatraconym świecie. Według tej utopii cała przeszłość ludzkości, to przygotowanie się do wydarzeń 11 września 2001 roku – daty, kiedy podobno miało się zdarzyć według przepowiedni coś wspaniałego i wysublimowanego... Tylko, że droga do piekła jest wybrukowana dobrymi chęciami, a więc jeśli tam prowadzi także jakaś inna droga, to ona też musiałaby być wybrukowana tym samym...

Christo Karastojanow

 

O autorze:


Christo Stojanow – Dziadek urodził się 22.02.1950 r. w mieście Topołowgrad. Mieszka i pracuje w mieście Jamboł. Beletrysta, dramaturg, poeta z gitarą. Członek Stowarzyszenia Literatów Bułgarskich. Jego pierwsza samodzielna książka – „Pęknięty asfalt“ (1981) została wyróżniona jedną z nagród konkursu „Południowa Wiosna“ w Haskowie, a „Notatki naiwizmu historycznego“ (1999) otrzymała nagrodę Stowarzyszenia Literatów Bułgarskich w roku 2000. Zdobył także nagrodę im. Czudomira w Kazanłyku i „Złoty łańcuszek“ na konkursie „Trud“, jak również wielką nagrodę „Korporacja Rozwój KDA“ za powieść „Lepsza jest śmierć“ (2003) oraz wielką nagrodę za krótką prozę Erunsmagazine i LiterNet (2003). Christo Stojanow jest autorem 17 samodzielnych książek – beletrystyka, dokumentalistyka i publicystyka, trzech powieści, a także tomiku wierszy. Ponadto redagował wiele książek, przede wszystkim młodych autorów i debiutantów. Jest autorem kilku sztuk teatralnych wystawianych na scenie teatrów w miastach Jamboł, Haskowo i Ruse.

 

 

Stefan Kisjow

Ekzekoutorat" (Egzekutor )

Wydawnictwo – „Janet 45" 108 Stron

Egzekutor

Język Kohao Rongo-Rongo należy do niewielu nieodczytanych przez współczesnych językoznawców języków starożytnych. Tym językiem posługiwali się w mowie i piśmie mieszkańcy wyspy Rapa Nui lub Pascha. Co przetłumaczone na język bułgarski oznacza Wyspy Wielkanocne. Omawiany zakątek świata położony jest na Oceanie Spokojnym i w naszych czasach podlega jurysdykcji republiki Chile. Dzisiejsi potomkowie starożytnej cywilizacji, zamieszkujący omawiane terytorium nie są w stanie, jednak wykrztusić choć jednego słówka w mistycznym języku Kohao Rongo-Rongo. Tak więc, dla nas jest to język martwy, a literatura i wszystkie teksty napisane w tym języku, przynajmniej na razie – a być może i na zawsze pozostaną nieodgadnioną zagadką.

Stefan Kisjow

 

O autorze:


Stefan Kisjow urodził się w mieście Stara Zagora w 1963 r. Ukończył Liceum Francuskie w swoim rodzinnym mieście. Studiował na Uniwersytetach w Plowdywie i Sofii. Studiował także na Sorbonie Paryskiej. Pracował jako elektryk w zakładach tramwajowych, ślusarz w zakładach chemicznych, recepcjonista w hotelu na Wybrzeżu Czarnomorskim, pracownik sceniczny w Operze Starej Zagory, kelner, nieetatowy dziennikarz w kilku stołecznych gazetach. W ciągu trzech lat był emigrantem we Francji i Szwajcarii. Stefan Kisjow wydał 4 powieści, opublikował ponad 60 opowiadań w prasie centralnej, jak również wiele tekstów publicystycznych. Jest autorem sztuki teatralnej wystawionej w Teatrze Dramatycznym w mieście Błagojewgrad.

 

 

Tytuł powieści sugeruje historie okrutnego mordercy, jednak Stefan Gasztew to śmieszny, niskiego wzrostu człowiek, który przez całe życie próbował stać się znanym. Wyrasta w cyrku, para się klounadą, uczy się na fakira, następnie na pilota, aż nagle trafia do więzienia, tam staje się katem, w końcu leci w Kosmos i po 20 latach powraca na Ziemię, bardziej nieznany niż kiedykolwiek. Przeżycia jego są aż tak przerażające, że w momencie kiedy przeżywający twórczy kryzys autor bestsellerów Stephen Larry King postanawia je wykorzystać, główny bohater umiera w niedorzeczny sposób.

Kisjow relacjonuje życie Gasztewa we fragmentach, spisanych w formie faktów, tak by ironicznie przesunięte realia z lat 60-tych do lat 80-tych XX wieku były łatwo rozpoznawalne. W akcji powieści kosmos odgrywa ważną rolę (składającej się z faktów i fikcji): jest źródłem wielkiego rodzinnego mitu (ojciec nie z tej ziemi) i czołowego mitu politycznego (system opanuje Kosmos), ale przede wszystkim używany jest jako zabieg w relacji do gwałtownych i efektywnych zmian skali wydarzeń. Środkami klounady, farsy i absurdu Stefan Kisjow zbudował zadziwiająco lekkie (w rozumieniu Kundera), zabawne i głębokie opowiadanie o systemie degradującego człowieka do kondycji kata i ofiary jednocześnie.

Simona Mirczewa

 

 

 

Validated by W3C HTML ValidatorValidated by HTML Validator,based on Tidy

Vick Foundation
Fundacja VICK’a
  |  Nagroda VICK’a
 |  Edward Vick  EVS firma tłumaczeniowa
  
Kontakt  Początek Mapa strony